نیمه اردیبهشتماه برابر است با جشن گاهنبار میدیوزَرِم (میانه بهار) یا جشن «بهاربُد» که از بزرگترین و مهمترین جشنهای ایرانیان پیش از رواج دین زرتشتی در عصر ساسانی بوده است.
آخرین سند مکتوب از برگزاری جشن میانه بهار، عبارت است از گزارش کوتاه اما مهم ابوریحان بیرونی در کتاب «آثارالباقیه» (فصل دوازدهم) که از اهتمام فراوان مردم به برگزاری آن یاد میکند و پس از آن در هیچ منیع دیگر یادی از این جشن نشده است.
امروز گروهی از دانشآموزان دختر دبیرستانهای منطقه یک تهران و به ویژه دبیرستان سمیه، در یک کار گروهی سنجیده و با همبستگی و شور بیمانندی، جشن میانه بهار و گاهنبار میدیوزرم را همراه با شاهنامهخوانی، سرودخوانی و آیینهای نمایشی زیبایی در یک گردهمایی بزرگ برگزار کردند.
همه بخشهای گوناگون و پربار مراسم (بجز سخنرانی کوتاه نگارنده) از آمادگی و برنامهریزی دقیقی برخوردار بود که نتیجه دلبستگی برگزارکنندگان آن به احیای آیینهای ملی و هویت ایرانی بوده است.
بیتردید انجام چنین مراسمی جز با حمایت و همکاری آموزش و پرورش و فرمانداری شمیرانات، امکانپذیر نمیبود و امیدوارم که نهادهای دیگر نیز با چنین رویکردی، فرصت برگزاری آیینهای نیاکان را که نقشی بسیار سازنده در احیای غرور و هویت ملی و اعتماد به نفس نسل امروز را دارد، فراهم آورند.
این گروه پیش از این نیز با برگزاری جشن اسفندگان در پنجم اسفندماه و نیز انجام یک پژوهش گروهی در زمینه اسطورههای ایرانی (که براستی بسیار پربارتر و جامعتر از یک کار دانشآموزی بود) اهتمام و جدیت به آرمان خود را نشان داده بودند. بیگمانم که دستاوردهای آنان در آینده، بازهم پربارتر و شکوهمندتر خواهد بود.
رضا مرادی غیاث آبادی
گفتارهای دیگر: