Skip to content
 

هزارمین سالگرد پایان سرایش شاهنامه فردوسی

ســرآمــد کـنـون قـصـهٔ یــزدگــرد       بـه مـاه ســفــنــدارمـذ روز اِرد
ز هـجـرت شـده پـنـج هـشـتـاد بـار      بـه نــام جـهــان داور کــردگــار

فردا بیست و پنجم اسفندماه 1388، یک‌هزار سال تمام خورشیدی از روز پایان سرایش شاهنامه فردوسی می‌گذرد.

از آنجا که سال 400 قمری از 9 شهریور 388 خورشیدی آغاز شده و در 28 مرداد سال 389 خورشیدی به پایان رسیده است؛ روز «اِرد» یا 25 اسفند در این دامنه زمانی، مطابق با سال 388 خورشیدی می‌شود. به دیگر سخن، 25 اسفند سال 388 هجری خورشیدی برابر است با آدینه‌روز، 21 رجب سال 400 هجری قمری (1± روز). به این ترتیب، امروز هزاره شاهنامه است و یک‌هزار سال تمام خورشیدی از زمان پایان سرایش شاهنامه می‌گذرد.

برای تبدیل سال هجری قمری به سال هجری خورشیدی از این فرمول ساده می‌توان بهره برد:
[(365.2422÷10.875× سال قمری) ــ سال قمری = سال خورشیدی]

فردوسی به روزگاری در تنهایی و عزلت و در میان بدگویی و شماتت و تحقیر شاعران حکومتی به سرایش شاهنامه روی آورد که فرهنگ و تاریخ و تمدن ایران از همه سو در مواجهه با پدیده‌های ویرانگر بود. غبار تیرگی و تاریکی سراسر سرزمین‌های ایرانی و پیرامونی را فرا گرفته بود و همه بازمانده‌های گرانقدر و یادمان‌های فرهنگی مردمان را از میان می‌برد.

فردوسی در میان این همه تیرگی و آشفتگی و هجوم سپاه دشمن، یکه و تنها و در گوشه عزلت خودش، دست به کاری بزرگ یازید و فرهنگ و یادمان‌های مکتوب ملتی را از پرتگاه نابودی نجات داد.

فردوسی در آغوش گرم فرهنگ ایران بالید و بالنده شد و همو این مادر سالخورده و پرمهر خویش را در پناه اندیشه و قلم پرتوان خود گرفت و به آیندگان سپرد.

درود به زنان و مردانی که در این فرخنده روز- که شامگاهش همزمان با جشن چارشنبه‌سوری هم هست- در اندیشه برگرفتن مشعل روشنایی و تاباندن پرتو نور و روشنایی بر تاریکی‌هایی هستند که آن مادر پیر و رنجور را در چنبره خود گرفته است.

درود به فردوسی، درود به میهنی که فردوسی را پرورید.



web analytics