Skip to content
 

درباره واژه ایرانیا

ایرانیا نوعی تغییر در نام‌های خاص بر اساس قواعد و دستور فارسی باستان است. چنانکه می‌دانیم نام «ایران» در زبان فارسی باستان هخامنشی بکار نرفته است؛ اما اگر بکار رفته بود، به شکل «ایرانیا/ ایرانیَه» نیز نوشته و خوانده می‌شد. پسوند «یا/ – ای‌یا» در یک واژه فارسی باستان، ساختی صفتی و انتسابی است که ممکن است جانشین نامی خاص شود. این پسوند معمولاً به دنبال نام یک قوم/ تیره/ تبار می‌آید و سپس جانشین نام سرزمین متبوعه همان قوم می‌شود.

برای نمونه‌ای از اینگونه ساخت‌ها می‌توان به نام/ نامجاهای زیر اشاره کرد: «اَرمین» به «اَرمینیا/ اَرمینیَه»، «اَثورا» به «اَثوریا/ اَثوریَه»، «گَندارَه» به «گَنداریا/ گنداریَه».

پسوند «یَه» که امروزه نیز در زبان فارسی برای تبدیل نام شخص یا قوم به نام مکان به کار می‌رود (مانند: امیدیه، محمودیه، الهیه) و حتی مشابه آن که در دیگر زبان‌های هندواروپایی و حتی سامی دیده می‌شود (مانند: ایندیا، مالزیا، نیجریا، پرشیا، عاملیه)، بازمانده‌هایی از همین ساخت اسمی کهن است.

ایرانیا (Irania) همچنین تلفظ نام ایران به زبان لاتینی است.



web analytics