Skip to content
 

چرا خبرنگاران بازی می‌خورند؟

می‌گویند خبرنگار چشم بیدار سیاست و جامعه است. می‌گویند خبرنگار می‌باید دارای چنان دقت و نکته‌سنجی و تیزنگری و هشیاری باشد که نتوان او را فریفت و گمراه کرد. چرا که فریب دادن خبرنگار به معنای فریب دادن کل جامعه است. اما چرا نسل امروز خبرنگاران و روزنامه‌نگاران ما بعضاً به سادگی بازی می‌خورند؟ چرا کمتر توجه دارند که بسیاری از اخبار حوزه باستان‌شناسی و میراث فرهنگی در ایران و جهان را سیاستمداران حیله‌گر، کارشناسان منفعت‌طلب، کورش‌پرستان، عتیقه‌فروشان و دلالان اشیای قلابی و آثار باستانی می‌سازند و در رسانه‌های وابسته به خود (که در ایران نیز کم نیستند) منتشر و شایع می‌کنند؟

چرا آنچه عده‌ای از خبرنگاران ما می‌نویسند با آنچه افکار عمومی ساده‌نگر و زودباور در وبلاگ‌ها و شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های بی‌مایه اشتراک لینک می‌نویسند، تفاوت چندانی ندارد و همگی حاکی از بازی‌خوردگی، نسنجیده‌نویسی، دستپاچگی، ذوق‌زدگی و سطحی‌نگری است؟ چرا بابت انتشار اطلاعات غلط و پیگیری نکردن صحت اخبار، از خوانندگان خود عذرخواهی نمی‌کنند و در رفع تقصیر و جبران گذشته نمی‌کوشند؟

باید چند مثال و نمونه بیاورم؟ ماجرای مضحک کشف ارتش کمبوجیه در مصر را؟ ماجرای کشف شهر هخامنشی در ترکیه را؟ ماجرای موزه بریتانیا و منشور کورش قلابی را؟ ماجرای ساختن جزیره فروهر در خلیج فارس را؟ ماجرای مسخره غرق شدن کورش جون و پاسارگاد را؟ ماجرای روز جهانی کورش را؟ ماجرای پادشاه مومیایی شده کردستان را؟ ماجرای سال جهانی رصدخانه مراغه را؟ ماجرای جام طلایی هخامنشی را؟ ماجرای لاشه سگی که دایناسور شد را؟ یا از همه بامزه‌تر و جدیدتر: ماجرای شیردال قلابی آمریکایی را؟

اگر قرار باشد خبرنگاران ما که چشم و چراغ شب‌های تار هستند، چنین باشند، پس توده‌های مردم در این روزگار پرفریب و نیرنگ باید به چه کسی اعتنا و اتکا کنند؟



web analytics