پژوهش‌های ایرانی

از ویژگی‌های جوامع رو به انحطاط است که قوه تشخیص بزرگان و نام‌آوران و خادمان خود را از دست می‌دهد و به بی‌مایگان دل می‌بندد. بزرگان را خوار می‌دارد و خواران را بزرگ می‌پندارد.

توجه به آثار باستانی و طبیعی شایسته و لازم است، اما نگذاریم این توجهات به دار و دیوار و درخت و جانور بر توجه به انسان و رنج‌های انسانی غلبه کند و اهمیتی بیشتر بیابد.

ماسیست برادر خشیارشا (پسر داریوش بزرگ و چهارمین پادشاه هخامنشی) بود. خشیارشا در حالیکه ماسیست در جبهه جنگ به سر می‌برد، ابتدا به زن او و س‍پس به دختر او چشم داشت. زبان و بینی و گوش‌ها و پستان‌های آن دختر پس از کامجویی خشیارشا بریده می‌شوند و جلوی سگ‌ها انداخته می‌گردند. ماسیست پس از بازگشت از جنگ از ماجرا آگاه می‌شود و سر به شورش بر می‌دارد. خشیارشا دستور می‌دهد تا او را همراه با جمیع فرزندان و خانواده‌هایشان قتل‌عام کنند تا نسل آنان از بین برود. [...]

«بالیدن یا نالیدن»، «نازناز کردن یا نوزنوز کردن»، اینست همه آنچه فعلاً از ما ساخته است. یا کسی را بر سر دست بلند کردن و یا زیر مشت و لگد خواباندن.

مقایسه ناسیونالیسم با سوسیالیسم قیاسی مع‌الفارق و بیجا است. چرا که سوسیالیسم مکتبی تشریح یافته و تبیین شده و دارای اصول و قواعد مشخص و معین است. در حالیکه ناسیونالیسم یا ملی‌گرایی نه تنها بدون همه اینهاست که حتی یک مکتب نظری نیز نیست و برای هیچ مفهومی تعریف تثبیت‌شده و دارای اجماعی ندارد. حتی بنیادی‌ترین مفهوم ناسیونالیسم که همانا Nation یا ملت بوده باشد، بدون تعریف یکسان و فراگیر و پذیرفته شده است و هر کس بنا به ذائقه خود تعریفی مطابق با منافع و مقاصد خود ارائه داده است. ناسیونالیسم در عمل چیزی بیش از چماقی برای بسط سلطه و سرکوب‌های با انگاره‌های موهوم نژادی نبوده است (لازم به یادآوری است که ناسیونالیسم یا ملی‌گرایی را نباید با احساسات شخصی میهن‌دوستانه و وطن‌پرستانه اشتباه گرفت).

آیا می‌توان گفت که کار ناسیونالیسم لالایی خواندن و خواباندن است و کار سوسیالیسم دمیدن در شیپور بیداری؟

از ویژگی‌های جوامع رو به انحطاط است که کاهلی‌های خود را در پشت نام پدران و دوران درخشان باستان پنهان می‌کند. چونان دانش‌آموزی مردودی که کارنامه پدر را بجای کارنامه خود بر سر دست گیرد.

ایران‌شناسی و مطالعات باستانی کوششی است برای پی بردن به واقعیت‌های زندگی انسان در روزگاران گذشته و نه ساختن نقاب‌های رنگین برای آویختن از چهره شخصیت‌های تاریخی. دکان‌هایی که برخی رسانه‌ها برای عرضه چنین نقاب‌های فریبنده‌ای بر پای کرده‌اند، جز به بهره‌کشی و تحمیق توده‌ها منجر نخواهد شد.

سخن از نژاد خالص یا نژاد پاک را یا یک فاشیست می‌تواند بر زبان بیاورد و یا یک احمق.

کسی که فکر می‌کند ایرانیان باستان همیشه منزه و پاکیزه و گل و بلبل بوده‌اند و هر خالی که بر چهره‌اشان نشسته، سوغات اجنبی بوده، یا گرگ در لباس میش است و یا ابله محتاج به ترحم.

مردم رنج‌کشیده ناچار بوده‌اند تا به دلیل ناتوانی از غلبه بر سلطه‌گران به نجات‌بخشان واقعی یا وهمی پناه ببرند و منتظر ظهور آنان باشند. اما سلطه‌گران حتی از این کورسوی امید مردم به نجات‌بخشان نیز برای منافع و مقاصد خود استفاده می‌کردند. و این است آن رنج مضاعف که دارو خود تبدیل به درد شده باشد.

«در حران نبردی بزرگ بین ما و والرین قیصر روم در گرفت. ما آنان را بزدیم و قیصر را اسیر کردیم و او را به پارس بردیم. ما شهرهای سوریه و کیلیکیه و کاپادوکیه را در آتش سوزاندیم و ویران نمودیم و غارت کردیم. پس آنگاه به میمنت این پیروزی آتشکده‌ها نشاندیم و موبدان را مورد لطف و عنایت خود قرار دادیم» (از کتیبه شاپور بزرگ ساسانی بر دیوار کعبه زرتشت در نقش‌رستم). [...]

کسی که میهنش را رها کرده و رفته، امتیازی نسبت به کسی که با تحمل همه شرایط در میهنش مانده است، ندارد و نمی‌تواند خود را میهن‌دوست‌تر از او بداند . حتی اگر خود را به انواع و اقسام پرچم‌ها و گردن‌بندها و ظاهرسازی‌ها و اطوارها رنگ و لعاب داده باشد.

از ویژگی‌های جوامع منحط است که اوباش ناشناس و نقاب‌دار و چماقداران کورش‌پرست می‌توانند فارغ بال و به اسم آزادی بیان و حقوق بشر و یا مذهب و ملت و سکولاریسم هر تهمت و دشنامی را به هر شخص حقیقی و بی‌نقاب وارد کنند. بدون آنکه کسی متعرض آنان شود.

این انکار دروغ‌های شماست و نه انکار تاریخ. دروغ‌های شما تاریخ نیست و نخواهید توانست آنها را معادل با تاریخ وانمود کنید. این سست کردن پایه‌های مقدسات نیست، بلکه پرتو نوری است بر آن موهوماتی که شما مقدسش جلوه داده‌اید. بنگرید که موهومات مقدس‌نمای شما چنان سست و بی‌پایه است که به کمترین نقدی ارکانش به لرزه می‌افتد و از هم فرو می‌پاشد.

بشیر فقط چهارده سال سن دارد. او بیست و چهار ساعته در مهمانخانه‌ای کار می‌کند و دویست هزار تومان در ماه دستمزد می‌گیرد. بشیر ساعت خواب و استراحت منظم ندارد و فقط می‌تواند هرگاه که کاری نباشد، برای مدتی کوتاه بخوابد. بشیر «حق» دارد درس بخواند، اما «اجازه» درس خواندن ندارد. بشیر «نباید» کار کند، [...]

بهترین جایی که می‌توان آرزوی حفاری آنرا داشت، «چاه جمکران» است. آن گنجینه راستین و ممتاز رنج‌ها و دردهای بشری با هزاران هزار سند دست اول.

از ویژگی‌های جوامع رو به انحطاط است که به توانایی‌های عظیم خود بی‌توجه است و با چوب‌پنبه پهلوان‌پنبه‌های ناتوانی می‌سازد تا آرزوهای خود را بر دوش او بگذارد.